دهم و یازدهم بهمن ماه امسال(1378)،برابر است با دوازدهمین سالروز رحلت حضرت شیخ محمّدعثمان سراج‌الدّین ثانی و برادر عارفش جناب شیخ مولانا خالد، كه در بیستم و بیست و یكم رمضان المبارك سال 1417 قمری برابر با دهم و یازدهم 1375 شمسی و سی‌ام و سی و یكم ژانویۀ 1997 میلادی دین‌ورزان را در ماتم فرو برد، پس از وفات این دو بزرگ، علما و شعرای بسیاری در كشورهای مختلف و با زبانهای گوناگون در رثای آنان مرثیه سرودند كه اشعار كُردی و فارسی و عربی برخی از این شاعران در كتاب « بر پهنۀ یاد » گردآوری و منتشر شده است، آنچه در پی می‌اید مرثیه‌ای است كه جناب شیخ محمّد سراج‌الدّینی آن را سروده است:

 ... رفت و مولاناش با خود بُرد، او

شیخ محمّد سراج‌الدّینی

این همه غوغا، وداع و داد چیست ؟

الوداع است این همه، فریاد نیست

الوداعِ نـورِ دل، قـطـبِ یـقـیـن

آن چـراغِ محفـلِ قـرآن و دیـن

الوداعم، الوداع صایمی است،

كه وداعش، تا قیامت، دایمی است

مـَجمـرِ سینه، زِ داغش روزه دار

از غـمِ هـجرِ  شـهِ قُـطـبِ مَـدار

مدرسه‌ی دینِ نبی(ص)، كم نور شد

مـاهِ كنعـان، گشت پنهـان، دور شـد

در مهِ روزه، بـبُردش سوی خویـش

قلبِ دلدارانِ عرفان، كرد ریـش

موسمِ عید و ، دلِ ما، سوگوار

داغـدارِ، كـوچِ شـاهِ شهـسـوار

شهسوارِ تیـهِ عرفان، كوچ كرد،

وان پنـاهِ بی‌پناهان، كـوچ كـرد

رفت آن شمسِ حقیقت‌بینِ دین

خادمِ شرع و طریقت بُـد، یقیـن

بیست و یك روزی به روزه  بر، گذشت

« نقشبندا ! شیخ»^۱  عثمان درگذشت

رو « سراج‌الدّینیـ »ـا ! با ناله گـو :

رفـت و مـولانـاش بـا خود بُرد، او

ــــــــــــــــــــــــــــ

1. دو كلمۀ « نقشبندا شیخ» یا به لهجۀ كُردی شمالی(كرمانجی): «شێخا نقشبند»، با حساب حروف ابجد برابر است با سال 1417 قمری كه سال رحلت دو شیخ است.