بند اوّل

سـاربـانـا ! رحـم كـن بـر آرزومــنـدانِ زار          

وعده شد نزدیك و نبود بعد از این جای قرار

كن حُـدا نعـمانی گـردون فـرازِ بـرقْ سیـر          

بیـخـبر زآب و علـف، كـار آزمـای راهـوار

بـی تأمّـل برگُشـا بـنـد عِـقـال از زانـوَش          

زمـرة درماندگان را این گِـره وا كُـن ز كار

تا كُـنـم بر خویشـتن آرام و آسایش حـرام           

تا نهم یكباره خواب و خورد و راحت بر كنار

كرده ده منزل یكی تا سر نهم در راه دوست         

تا كشـم در دیده خاكِ آسـتانش سرمه وار

بادیه پیـما شد از هر دیده‌ام صد قطره خون         

سـوی جانان دیر می‌جنبد چرا امـشب قطار؟

نیسـت تابِ سـستی جمّـالم از شوق جمال         

سـوختم از آتش جانـسوزِ هـجران زیـنـهار

                        حادیا  خیز  و  بلند  آهنگ  كن  آواز  را     

                         آر در رقص  از  نـوای  جانفزا  جمّاز  را

                                                               بند دوّم

چون مَنَش بیخود كن از ذوق حُدا  بهر خدای        

دل ز جا شد تا به كی محمِل نمی‌جنبد زجای؟

گوش بر بانگ حُدا، جان سوی جانان رهنورد           

تن به خاكِ شام و دل با یاد «یثرب» در هوای

مـهـبـط وحی خـدا و مـشــرقِ نـور هدی         

مغرب مهرِ سپـهرِ رحـمت و صـدق و صفای

آب حیوان است آبـش، خاك مشك آمـیزِ او          

مرهـم كـافـور بـهـر خـستـگـان بـیـنـوای

كـردگـارا خـستـگـان را مـرهم كافور بخش !        

تشنگان را سـوی آب زنـدگی راهـی نـمـای

نـشـأة لـطـفِ الـهـی یـابـی از بـاد هواش        

بـوی فـردوس بـرین آیـد از او سر تا به پای

مردة صدساله با صد رعشه می‌خیـزد زخاك          

می‌وزد از جـانـبِ «یثرب» نـسیـمِ جـانـفـزای

        این نه بس وصفش كه «یثرب»چشمِ شخصِ عالم است  

        مـردمـــش  فــخـرِ  جــهـان ، ســالارِ  آلِ  آدم   اســت

                                                                 بند سوّم

من كه سـرگردانِ جـانانم چه باك از خان و مان        

یا مرا كـی در دل آید فـِكرَتِ سود و زیان

در دلِ تـنـگم چنان ســودای یـثـرب زد عَـلَـم         

جای گنـجـایـش كجا دارد در او یادِ جـِنان ؟

«یثرب» آن خـاك اسـت تبـَّع را بـه دام آورد دل          

ز آبـدانـی انـدر او نـه نـام بـود و نه نشان

«یثرب» آن خـاك است «جبریلِ امین» با صـد نیاز        

 آمـدی بـهر طـوافـش بـر زمین از آسمـان

«یثرب» آن خاك است بیش از خَلقِ آدم صبح وشام         

بـهـر طـوفـش آمـدنـدی زمـرة روحانیان

از خیالِ اینكـه خواهد گشـت جـای دوسـت، بـود          

پیـش‌تر از آبـدانی قـبله‌گـاه انـس و جـان

هست اكـنون خـوابگاه او، خجالـت بین كـه من         

سالـها بگذشت از عمر و نكردم طَـوفِ آن

                   "خالدا " تا كـی نشینی در خجالت منفعل؟  

                   خیز و گِرد مرقدش بركش فغان از  سوزِ دل

                                                          بند چهارم

السّلام ای چهره‌ات شمع شبستانِ وجود          

السّلام ای قامتـت سرو بهـارستـانِ جـود

السّلام ای آنكه تا آرامگـاهت شـد زمین         

هست خاك تیره را صد ناز بر چرخ كـبود

السّلام ای آنـكـه برتر  پایة هـر بـرتری        

صد هزاران ساله راه از ساحت قربت، فزود

السّلام ای آنـكه بر ظـلمت نشینانِ عدم        

از تو شـد گنـجـیـنة نـورِ عنایت را گشود

السّلام ای آنكـه از كوری چشمِ بد دلان         

گَرد نَعلَینَت جـواهـر، سـرمة اهـل شهـود

السّلام ای آنكه اعجازت یكی از صد هزار        

برتر از گنجایش فسحتـگه گـفت و شنود

السّلام ای آنكه پیش از خلق آدم سـالها          

روی در محرابِ ابرویت ملائك در سجود

                      من كجا و حدِّ تسلیمِ تو یا «خیر الانام»   

                      از خداوندِ جهـانت باد هر دم صد سلام

                                                     بند پنجم

ای پنـاهِ عاصـیـان سـویـت پـنـاه آورده‌ام !        

كـرده‌ام بی‌حـد خـطـا و الـتـجـا آورده‌ام

بـوده‌ام سـرگـشتـة تـِیـه ضـلالـت سالـها         

این زمان رو سوی خورشید هُدی آورده‌ام

هست ما را در جهان جانی و ای جانِ جهان      

آن هم از تو، چون توان گفتن فدا آورده‌ام

تـو طـبـیـبِ عالـمی، مـن، دردمنـد دلفگار         

رو بــه درگـاهـت بـه امـیـد دوا آورده‌ام

زادره  بُردن به درگـاهِ كـریـمان ناسـزاست         

شــادم ار رو بـر درت بـی‌زادِ راه آورده‌ام

كوه بر دوش از گناه و رخ زخجلت همچو كاه         

دارم امّــیـدِ زوالِ كــوه و كــاه آورده‌ام

شستَنش را یك نَم از دریای لُطفت بس بود         

گـرچه دیـوانی چو روی خود سیاه آورده‌ام

                    گر به خاكِ درگهت سایم جبین ای جانِ پاك!        

                   آنچه «خضر» از آب حیوان یافت،من یابم زِ خاك

                                                                 بند ششم

سـرورِ عـالم! مـنِ دلـداده حیـرانِ تـوام        

والـه و سـرگشتـة سـودای هـجـران تـوام

شاهِ تختِ قابِ قَوسَینی تو، من كمتر گدا       

كـی بـود یـارای آن گـویم كه مهمانِ توام

رحـمتِ عـامِ تو آبِ زندگی، من، تشنه‌ای         

مـرده بـهـرِ قـطـره‌ای از آبِ حیـوان توام

دیـگـران، بـهرِ طـوافِ كعبه می‌آیند و من     

سـو بـه سـو افـتـادة كـوه و بـیـابان تـوام

دوش در خوابم نهادند افسر شاهی به سر        

گـوئـیا پـا مـی‌نهـد بر فـرق، دربـان تـوام

«جامیا» ای بلبلِ دستـانسرای نعتِ‌ دوست        

این سخن بس حسب حال آمد ز دیوانِ توام    

برلب افتاده زبان، گَرگین سگی‌ایم تشنه لب      

آرزومـنـدِ نَـمـی از بَــحرِ احـســان تـوام

   نفس و شیطانم به پیشَت آبرو نگذاشتند

  حـقّ آنـانی زِ وصـلـت  كامِ  دل  برداشتند

                                                         بند هفتم

حـقِّ آنانی كه تا در قَـیدِ هسـتی بـوده‌اند       

دم به دم در جستجوی خواهشت افزوده‌اند

هـوشـیارانی كه در امـرِ خِرَد زو خیـره‌اند         

لبِ به تصدیقِ تو از روشن دلی بگشوده‌اند

شـهـریاران مرقّع پوشِ بی تخـت و كلاه       

كافسرِ شـاهی زِ شـاهـانِ جهـان بربوده‌اند

غـمگسـارانی نـهاده گـردن انـدر زیرِ تیغ       

در سـر و كـار وفـایـت بذل جان بنموده‌اند

روزه دارانی به جهد از صبح تا هنگامِ شام        

یافــتـه نـانی و در راهِ خـدا بـخـشـوده‌اند

« خـالـدِ » دلداده را آیـیـنـة دل ده جَـلا        

نفس و شیطانَش به زنگِ معصیت آلوده‌اند

در شُـمارِ آن كسـانَـش آر كـز روی نیـاز          

سـالـها راهِ وصـالَـت را به جان پیموده‌اند

                                        بو كه از لطف تو ای سرچشمة اِنعامِ عام

                                         كـارَش آرایش پذیر آید به حُسـنِ  اِختِتام